Porrua

Isuri Atlantikoko Biztanle Fidela

Ikuspuntu botanikotik, porrua zurtoin zilindrikoko barazkia da, bere hosto luze eta lantzeolatuen oinarriak elkarren gainean bilduta edo karkaxatan osatzen dena. Ez du tipulak bezalako erraboila edo buru biribilik egiten; aitzitik, hostoen azpialde horretan pilatzen ditu erreserbak. Zati hori, lurreztatu eta argia kenduz, zuritu egiten dugu dasta finagoa izan dezan.

Porrua gure isuri atlantikoko lurretako barazki peto-petoa eta biztanlerik fidelenetakoa da. Baratxuriak eta tipulak euriari beldurra dioten bitartean, porrua dotore hazten da gure lur fresko eta sakonetan. Neguko paisaian, baratzearen gainerakoak lo dagoenean, porru sailek "urdinezko olatuen itsasoak" osatzen dituzte. Gure lurretan bi mila urte baino gehiagoko historia duen laborantza da, eta baserritarra hotz eta hezetasun egun luzeen ostean suspertzen duen porrusaldaren oinarri-oinarrizko osagaia.

Kondairak dioenez, Egipton hain zen sakratua porrua, ezen haren izenean zin egitea edo biraoka aritzea jainko baten izenean egitearen parekoa baitzen. Gurean, aldiz, norbait bakean uzteko nahi dugunean "porruak landatzera" bidaltzen dugu, gehiago kantsatu ez gaitzan.

Ohar teknikoa: Landarea aldatzerakoan hosto luzeak baditu eta lurrean arrastaka geratuko badira, komeni da apur bat moztea. Era berean, sustraiak ere pixka bat moztea gomendatzen da; horrek landareari "itsasteko grina" pizten dio eta lurrean hobeto heltzen laguntzen du.